Ile razy zdarzyło Ci się, że klient wchodzi do salonu ze zdjęciem słynnego pieska Boo i mówi: „Poproszę tak samo, na króciutko”? To moment, w którym nam, groomerom, powinna zapalić się czerwona lampka.

Dzisiaj porozmawiamy o tym, dlaczego maszynka i korpus szpica to najgorsze możliwe połączenie i jak wytłumaczyć to klientowi, żeby wyszedł z salonu zadowolony, a nie obrażony.

Maszynka to wróg numer jeden (z małymi wyjątkami)

Zacznijmy od fundamentów. Szpic miniaturowy to rasa o podwójnej szacie – mamy tu gęsty podszerstek i włos okrywowy. W teorii tej rasy w ogóle nie dotykamy maszynką na korpusie.

Dlaczego? Bo konsekwencje mogą być opłakane. Zgolenie szpica to ryzyko zatrzymania wzrostu włosa, zmiany jego struktury na „watowatą”, a w najgorszym wypadku – wywołania Alopecji X (zapalenia skóry i trwałego wyłysienia). Klient może myśleć, że psu będzie chłodniej, ale Ty wiesz, że sierść pełni funkcję termoregulacyjną.

Gdzie maszynka jest OK?

• Podeszwy łapek: Tu jak najbardziej – strzyżemy między opuszkami (np. ostrzem 40), żeby łapka była czysta i nie zbierała brudu.
• Sanitariaty: Delikatnie, ewentualnie „w powietrzu”, bez dotykania skóry.

Nie bój się być nauczycielem

Kiedy klient prosi o fryzurę „na misia” przy samej skórze, musisz wcielić się w rolę edukatora. Jeśli zrobisz to, o co prosi, a pies wyłysieje, odpowiedzialność (i koszty leczenia) spadną na Ciebie.

Wytłumacz, że bezpieczny grooming to modelowanie nożyczkami, a nie golenie. Klient, któremu uświadomisz zagrożenie, często będzie Ci wdzięczny, że uratowałaś go przed błędem.

Co zamiast „Boo”?

Zamiast golić, proponujemy „chodzącego pomponika” – efekt uzyskiwany wyłącznie nożyczkami. Skracamy tylko to, co wystaje, nadając psu kulisty kształt, ale zachowując naturalną strukturę włosa i jego ochronne właściwości.

Chcesz wiedzieć, jak rozmawiać z trudnym klientem i jak bezpiecznie modelować szpice? Więcej o psychologii pracy i technikach cięcia znajdziesz w naszych materiałach szkoleniowych!

Na początek – czym są w ogóle olejki eteryczne?

Są to wtórne metabolity najczęściej znajdujące się w specjalnych komórkach tkanki wydzielniczej roślin olejkodajnych, w różnych ich częściach np. w korzeniu, kłączach, liściach, kwiatach, owocach, nasionach, a nawet korze. Rośliny używają ich w celu komunikowania się ze sobą, obrony przed mikroorganizmami, a także wabienia zapylaczy.

Są to związki nierozpuszczalne w wodzie, ze względu na swój charakter lipofilny (co oznacza, że w wodzie nie, ale w tłuszczach jak najbardziej rozpuszczalne już są). Na skalę przemysłową olejki otrzymuje się poprzez destylację z parą wodną lub metodą tłoczenia. To, co na pewno należy pamiętać to, że olejki eteryczne to forma silnie skoncentrowana i że ilość olejku, który zakupujemy w 5 ml buteleczce nie została pozyskana z jednej rośliny danego gatunku, a dosłownie z kilkudziesięciu lub nawet kilkuset kilogramów surowca. Przez to stanowią one silne leki ziołowe, które powinny być stosowane z rozwagą.

Częstym pytaniem, z którym się spotykam brzmi przykładowo: „Który olejek pomoże mojemu psu na zachowania lękowe?” albo „Który sprawi, że przestanie szczekać na hałasy na klatce?”. W ten sposób z aromaterapią u zwierząt nie pracujemy. Po pierwsze- na początku należy przeanalizować ogrom czynników, które składają się na „zachowanie problemowe”, które u swojego psa obserwujemy, a po drugie – należy upewnić się, że wyeliminowaliśmy podłoże zdrowotne lub bólowe jako potencjalne źródło występowania zachowań objawiających się zwiększoną nerwowością, wrażliwością na hałasy czy agresją. I dopiero wtedy, przy zastosowaniu zasady oferowania, a nie narzucaniu psu aromatów – możemy uzupełnić te działania właśnie o aromaterapię.

Co to dokładnie oznacza, że pracujemy z psem „poprzez oferowanie aromatów”?

A to, że unikamy korzystania z wszelkich urządzeń takich jak dyfuzory czy nebulizatory, które rozpylają wybrany przez nas olejek eteryczny przez kilka godzin dziennie i to w dodatku w pomieszczeniu, z którego pies nie ma możliwości wyjścia. Zamiast tego pozwalamy psu na samodzielne zdecydowanie, z którego olejku i przez jak długi czas wybiera korzystać, podając je w formie zakroplonego wacika kosmetycznego, inhalatorków lub stosując rozcieńczenia w olejach bazowych w buteleczkach 5-10 ml. Przy okazji uczymy się odczytywać komunikaty swojego psa, którymi pokazuje nam zapotrzebowanie na dany olejek i wydzielane przez niego molekuły zapachowe lub też wręcz przeciwnie- informuje, że go nie potrzebuje i jest dla niego nieprzyjemny. Aromaterapia zastosowana w ten właśnie sposób gwarantuje, że nie zaszkodzimy zwierzęciu, a dodatkowo jeszcze wzmocnimy relację z nim poprzez pokazywanie mu, że go słuchamy i szanujemy jego decyzję. Ufamy jego instynktowi. Zdecydowanie unikamy dodawania olejków do wody czy jedzenia zwierzęcia, gdyż w ten sposób możemy wyrządzić mu najwięcej krzywdy. Nie oznacza to, że psy nie mogą olejków spożywać, jednak wówczas samodzielnie o tym decydują, a my pozwalamy jedynie na spożycie takich, które nie podrażniają błon śluzowych, w dodatku zawsze stosując je wówczas w formie rozcieńczonej. Więcej na ten temat opowiadam w przygotowanym dla Was webinarze.

Jakość i pochodzenie olejków ma ogromne znaczenie!

Jakość zakupionych olejków ma ogromne znaczenie, żeby faktycznie nie zaszkodziły, a w dodatku, by mogły zadziałać terapeutycznie. Oto kilka wskazówek dotyczących właśnie jakości oraz sposobu przechowywania stosowanych u siebie i zwierząt olejków eterycznych.

1. Należy kupować olejki od firm, które używają buteleczek typu amber, czyli z brązowego szkła (zatrzymują one więcej promieni UV niż szkło niebieskie czy zielone).

2. Bardzo ważne jest odpowiednie przechowywanie- często pod wpływem nieodpowiednich miejsc, w których trzymamy swoje olejki, ciepła, światła oraz tlenu dochodzi do procesu oksydacji, czyli utleniania. Aby tego uniknąć, olejki należy przechowywać w temperaturze pokojowej, natomiast te najbardziej podatne na utlenianie (np. cytrusowe) trzymać w lodówce, a także chronić przed drastycznymi zmianami temperatury oraz wstrząsami. Należy także unikać pozostawiania buteleczki bez nakrętki przez zbyt długi czas.

3. Unikaj stosowania olejków zapachowych, które tak naprawdę nie mają nic wspólnego z olejkami eterycznymi, a są jedynie syntetyczną próbą ich podrobienia. Takie olejki będą negatywnie wpływać na Ciebie i Twojego psa, prowadząc do większego rozdrażnienia, bólu głowy, a wet wywoływać reakcje alergiczne. Rzetelnego dostawcę rozpoznasz po tym, że zapewnia on gwarancję zgodności z normami Farmakopei Polskiej (F.P.), Brytyjskiej (B.P.), Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO), zakładowymi (TWT) lub branżowymi (BN), a także z zasadami Międzynarodowej Organizacji Badania Substancji Zapachowych (IFRA) lub amerykańskich organizacji producentów olejków i aromatów (E.O.A. lub FEMA). Przed zakupem zawsze dopytaj, czy dana firma posiada jeden z powyższych certyfikatów.

Aromaterapia dla mnie osobiście stała się jednym z narzędzi nie tylko docierania do głębszych obszarów psychiki psa i sposobów na bardziej naturalne wspieranie ich zdrowia, ale również – pomostem do lepszej komunikacji i zrozumienia, kim pies jest i czego potrzebuje. Poprzez odczytywanie reakcji zwierzęcia na aromaty możemy wyciągnąć ogrom dodatkowych informacji na temat tego, co może być prawdziwym podłożem danego schorzenia, jakim typem osobowości pies jest i jakie w związku z tym posiada unikalne potrzeby związane z tym, by odzyskać pełnię zdrowia. Zapraszam Was do tego magicznego świata, w którym ponownie łączymy się z darami oferowanymi nam przez Naturę i w dodatku – pomagamy i sobie, i naszym ukochanym czworonogom.

Artykuł przygotowała Zuza Rybarczyk – integralna behawiorystka psów, zielarz-fitoterapeuta, trenerka metody Tellington TTouch i PsychAromatica, a także edukatorka i propagatorka używania ziół oraz aromaterapii u zwierząt towarzyszących. Prowadzi projekt Psiaki w Zen – Tu i Teraz (www.psiakiwzen.pl), a także gospodarstwo o nazwie Zakątek Transformacji w Beskidzie Niskim, do którego można udać się na wypoczynek połączony z terapiami naturalnymi dla psa i opiekuna (www.zakatek-transformacji.pl).

1. Felinoterapia doskonale wpływa na stymulację zmysłów, co może przyczynić się do poprawy kondycji psychofizycznej pacjentów onkologicznych.

2. W ocenie pacjentów onkologicznych felinoterapia wpływa pozytywnie na przebieg leczenia i usprawniania.

3. Felinoterapia może wpływać odprężająco i relaksująco.

4. Terapia z kotem może również motywować do podejmowania dalszych działań w celu poprawy swojego zdrowia i samopoczucia.

Źródło: Medycyna Rodzinna 4/2013, Felinoterapia w usprawnianiu pacjentów onkologicznych 

W przypadku zajęć z kotem również nie możemy zapomnieć o dobrostanie tych zwierząt. Koty są niezwykle wrażliwe na stresujące warunki, dlatego zwierzęta pracujące w felinoterapii powinny być wyjątkowo dokładnie wybrane i socjalizowane, tak aby przebywanie w różnorodnych warunkach, przewożenie samochodem, przebywanie wśród obcych, chorych osób nie było dla nich zbyt trudne. Koty to zwierzęta niezwykle delikatne, dlatego narażanie ich na przebywanie w warunkach, w których aktywowane są ich mechanizmy obronne (ucieczka, ukrywanie się) prowadzi do obniżenia dobrostanu, a w konsekwencji nawet do chorób somatycznych.

Skutki przewlekłego stresu mogą być bardzo poważne:

• Przyspieszone, zbyt długie okresy bicia serca, zwężone naczynia krwionośne, skoki ciśnienia – wszystko to w dłuższej perspektywie może prowadzić do przewlekłego nadciśnienia tętniczego, a w konsekwencji do ciężkiej choroby serca;
• Stymulacja funkcji jelit, która często prowadzi, do ich nieprawidłowej pracy i upośledzenia wchłaniania, a w konsekwencji do różnego rodzaju niedoborów, połączonych z pozornie bezprzyczynowymi biegunkami, bądź zaparciami. Często jest to jeden z pierwszych objawów przewlekłego stresu, po wykluczeniu alergii i nietolerancji pokarmowej;
• Pobudzenie stresu mięśni ściany pęcherza moczowego i cewki moczowej przez hormony – nadmierne i zbyt częste skurcze tych narządów prowadzą do zwężenia cewki moczowej i przyczyniają się do zapalenie dolnych dróg moczowych;
• Kortyzol (tzw. hormon stresu) zwiększa poziom cholesterolu (tłuszczu) oraz glukozy we krwi. Jeżeli taki stan utrzymuje się dłużej, mogą pojawić się takie choroby jak: cukrzyca, miażdżyca, schorzenia układu oddechowego i krążenia, zakrzepica, nadciśnienie.
• Upośledzenie tarczycy –  tarczyca to jeden z najważniejszych gruczołów zawiadujących naszym metabolizmem, pod wpływem chronicznego stresu najczęściej dochodzi do nadczynności tarczycy, która szybko niszczy serce naszego pupila;
• Zwiększenie masy ciała – bardzo rzadko kojarzone ze stresem, często jest jego bezpośrednim skutkiem. Sytuacja, w której nasz kot mało je, ale w niewytłumaczalny sposób stale przybiera na wadze, jest bardzo często wynikiem zaburzonej gospodarki tłuszczowo – glikogenowej (przyczyną tego stanu jest tzw. hormon stresu, czyli kortyzol);
• Utrata lub znaczne zmniejszenie się gruczołów chłonnych (grasicy, śledziony, węzłów chłonnych), co w konsekwencji prowadzi do drastycznego spadku liczby białych krwinek, a to prowadzi do załamania odporności kota;
• Zbyt wysoki poziom adrenaliny i kortyzolu obniża produkcję estrogenów i progesteronu, co powoduje niemożność zajścia w ciążę lub problemy z jej donoszeniem;
• Pochodną osłabienia układu immunologicznego są choroby autoimmunologiczne, do których należą stany zapalne stawów – przestają być prawidłowo rozpoznawane błony wytwarzające płyn maziowy w stawach, organizm traktuje je jako obce i próbuje zwalczać, w związku z czym pojawia się stan zapalny, który niszczy chrząstki i tkanki łączne otaczające stawy.